En hoe gaat het eigenlijk met jou?

Aandacht is geen wedstrijd

Zij draagt het kind. Er gebeurt lichamelijk iets groots en de zorg richt zich daarop. Dat begrijpen neemt niet weg dat er bij jou ook van alles verschuift. Blijdschap, verantwoordelijkheid, zorgen die je nog niet eerder had.

Je hoeft haar ervaring niet kleiner te maken om de jouwe te benoemen. ‘Ik merk dat ik zenuwachtig ben’ is geen claim op de hoofdrol. Het is informatie over iemand die straks ook voor dit kind gaat zorgen.

De handige man zegt al snel dat alles goed gaat

Als er een tas gedragen moet worden, heb je een duidelijke taak. Als iemand vraagt wat het met je doet om vader te worden, wordt het lastiger. Een praktische oplossing is overzichtelijker dan een gevoel dat nog geen naam heeft.

Maar steeds nuttig zijn is niet hetzelfde als alles verwerkt hebben. Je mag even niet weten wat je moet zeggen. Je mag ook iets delen terwijl het nog niet keurig geformuleerd is. Aan een rommelig eerlijk antwoord heeft een gesprek vaak meer dan aan je beste persbericht.

Stel de vraag ook aan elkaar

Ken je iemand die vader wordt? Vraag eens waar hij naar uitkijkt. Of wat hem bezighoudt. Laat de grap over luiers een keer wachten en luister naar het antwoord zonder er direct jouw eigen bevallingsverhaal overheen te leggen.

Word je zelf vader, dan mag je die ruimte ook vragen. ‘Ik wil nog even vertellen hoe ik die afspraak vond.’ Klein, concreet en zonder dat je eerst moet aantonen dat je het zwaar genoeg hebt.

Daarom bestaat De vergeten vader

De man naast de buik is aanwezig in het verhaal. Soms alleen nog niet in het gesprek. Het boek van Sem de Wachter kijkt met droge humor en warmte naar die plek. De Vergeetschaal geeft daar een cijfer aan. Niet omdat gevoelens meetbaar zijn, maar omdat je er soms eerst om moet lachen voordat je erover kunt praten.